Anı Yaşamak (!)

Pazar, Haziran 10, 2012 Di. 0 Comments



Bazen hiç umursamadan yaptınığınız minik hatalar size sonrasında çok ağır dönebilirler.

Gene neden böyle bir başlangıç yaptığımı bilmediğim bir yazıdayım. Çoğu zaman anı yaşamak isteyip, anı yaşayan bir insan oldum. Umursamadan, anlık zevklerle..

Anı yaşamak.

Bir o kadar kısa ama bir o kadar da hayatı değiştirebilecek bir deyim. Bazen aklıma ne gelirse onu yaptım, esas yapmam gerekenden kaçıp, yapmamam gerekeni… Ve bunun sonuçlarını da hep çok ağır ödedim. Ama şu an sanırım en ağırını ödüyorum. (Öhöm aşk hayatından bahsetmiyorum bu arada, ondan çok daha önemli bir şey, kendi hayatım.)

Düşünmeden yaptıklarınız hayatınıza malolabilir. Bunu demek istiyorum sadece. Anı yaşıycam deyip, görmemezlikten gelmeyin her şeyi. İnanın sonradan çok acıtıyor.

Ben şimdi o kadar pişmanım ki… Fırsatım varken yapamadığım şeyler, hayatımı bitiriyor. Ve elimden hiçbir şey gelmiyor. Tek yapabilceğim bir şey var o da : Çabalamak.

Ve birazcıkta kendime güvenmek. Aslında hepsi bundan geçiyor birazda. Sonuçta kendime güvendikten sonra ben her şeyi başarabilirim. Çünkü ben bir şeyi yapıcam dedim mi yaparım.

Ama korkuyorum. Hem de çok. Kendine güvenen bir insan korkar mı? Benim de korkmamam gerekir ama geceleri yatağa yatmaktan kaçınıyorum, gözlerimi kapadığım anda sanki görünmez eller boğazımı sıkıyor. Koskoca bir karanlık beni içine alıyor, sıkıştırıyorlar beni köşeye. Gözlerimi kapamaktan korkuyorum. İçten içe bağırıyorum, düşünmemeye çalışıyorum ama o kadar zayıfım ki, onlar açığımı bulup ele geçiriyorlar beni. Korkularıma korku ekleyip, bitiriyorlar beni.

Ne yapıcağımı bilmiyorum ben. En kötüsü de bu ya zaten. Son bir şansım var ve ben bunu değerlendirememekten, elimden kaçıracağımdan çok korkuyorum.

Ya yapamazsam?

Bu soru günde milyonlarca kez aklıma geliyor onu başımdan atma düşüncem ise ‘Ben Dilara’yım. Başarabilirim, yapabilirim.’ Oluyor.

İç çatışmam o kadar büyük ki size anlatamam. Bir şeylerin bilincinde olmak, yapamıycağımı düşünmek, anlayamamak…

Dedim ya işte, korkuyorum. Korkularımı günden güne bitiriyor beni. Utanç duyuyorum kendimden. Nasıl bu hale geldim ben diye?

Tabi ya; anı yaşadığım için… Evet anı yaşamak hayatımı mahvetti şu an. Bir daha ki sefere adımlarımı atarken kırk kez düşünücem ama bir daha olucak mı bakalım?

Ama önce;

Bu sorumluluğun altından kalkabilcek miyim?

Son şansımı değerlendirebilcek miyim?

-Kleo-

0 yorum: