Söyleyin Mümkünse

Salı, Ocak 21, 2014 Di. 0 Comments

Dünyadaki en iğrenç hislerden biri; kötü bir şeyi önceden hissetmek değilse bende bir şey bilmiyorum.

Nalet olsun ki altıncı hissi müthiş kuvvetli bir insanım, içime ne doğsa, aklımdan ne geçse oluveriyor. Oh ne güzel harika gibi düşünülse de bu olayın sadece kötü hislerde çalıştığını söylemem, tüm harikalığı öldürüyor.

Normal bi insan değilim ne yazık ki. Olmayı ister miydim? Hayır elbette, halimden memnunum çünkü. Garip biriyim, değişiğim, aşırı safım ve müthiş hayalperestim. Doğrusu söylemek gerekirse pek hoş şeyler değil bunlar ama beni ben yapan şeyler.

Her zaman ve her yerde yalandan nefret ettiğimi dile getirdim; hala da getiriyorum. Zamanında tarafıma atılan kazıklardan sonra bi iğrençlik dürtüsü oluştu yalana karşı bende. Yalandan da, söyleyenden de nefret ediyorum. Ben dürüst biriyim, karşımdaki de bana dürüst olsun isterim. Açıkcası gerçek canımı yakıcak olsa bile doğruları duymayı daha çok isterim.
Benimle sıkılıyor musun? Söyle.
Benimle konuşmak istemiyor musun? Söyle.
Benim salak olduğumu mu düşünüyorsun? Söyle.
Benden nefret mi ediyorsun? Gene söyle.
Söyle ki bileyim ben bunu, söyle ki elimden geldiğince bir şeyler yapayım. Kııvırmayın bana, bahaneler üretmeyin, salak gibi gözüksem de anlıyorum bazı şeyleri; hissediyorum, biliyorum. Siz benden ne kadar kaçsanız o kadar büyüyor içimdeki kötü hisler.

Sevmiyorum bunu ben. Bilmek canımı acıtıyor çünkü, Hissetmek istemiyorum. Bir çok konuda hissizken, kötü şeyler konusunda bu derece hisli olmam beni hoşnutsuz ediyor.

Yok mu bunun bi ameliyatı filan? Alın bunu benden.

Sevdiğim, hoşlandığım insanlar için bunu düşünmekten bıktım ben çünkü. Çoğu şeyi kafama takmıyor olabilirim ama  konu sevdiklerim olunca görmezden gelemiyorum ben. Hatayı sürekli kendimde arayan biri olaraktan düşünüyorum, düşünüyorum, düşünüyorum; bulamıyorum nedeni.

Böyle olsun istemiyorum işte.
Kaç gündür içimde tuttuğum tüm öfkemi, kinimi, sinirimi yazmayı çok isterdim buraya yazamıyorum. Kim bilir kaç alakasız insan üstüne alınıp gene arkamdan atıp tutacak diye.
Bu yazıyı da aslına bakarsanız birilerine yazdım ben.
Tabii her zaman olduğu gibi üstüne alınması gerekn değil, alınmaması gereken alınıcak bu yazıyı.
Şu an buraya kadar her kim okuduysa, okuyorsa önce bi düşünsün acaba bu kız bana mı yazdı bunu diye, çünkü diyebilceğim başka bir halt yok.
Benden bu kadar çocuklar, isyan bayraklarım havada, ruhum kaçışta, kalbim karanlıkta.

-D.

0 yorum: