Perşembe, Mayıs 21, 2015 Di. 0 Comments


Hayat dediğimiz şey garip saçmalıklardan ibaret.

Böyle düşünüyorum, düşünmeyede devam edeceğim.

Yazdığım son umutsuzluk yazısı bana kendimi bir nebze daha iyi hissettirdi ama ben hala herkes için hiçkimse olan birinden başkası değilim. Hala bir umudum yok.

Olan tek şey içimdeki tarifi imkansız uzay boşluğu belki bir nebze doluyor, dolacak. Her işte bir hayır, bu işte hepsi o olacak. Ya da belki de olmayacak. Umut ederek, kendimi pembe hayallerle kaplayarak ümitlendirmeyeceğim.

Olursa olur olmazsa olmaz benim için.

Bundan sonra gerçekçi olacağıma dair kendime söz vermiştim aylar önce. Bir daha birinin ağzından "Sen çok hayalperestsin, hayal dünyanda yaşıyorsun, çık oradan ve artık gerçeklerle yüzleş!" lafını duymaya gücüm yok benim çünkü.

Kendimi tanıyamıyorum bazen. Ben bu değilim, diyorum kendime. Ama elimden gelen hiçbir şey yok, hayat şartları beni bu hale getirdi çünkü.

Eski kendimi özlüyor değilim gerçi, bu halim iyi, bu halim taviz vermiyor çünkü.
Bu halim her şeyin bilincinde çünkü.
Bu halim koruma mekanizmasını yıkılmayan duvarlarla güçlendirdi çünkü.

Ben özel biri değilim. Hiçbir zaman olmadım. Kendime göre elbette ki bir değerim var, elbette önemliyim ama bu kadar. Normal, sıradan neyse ben oyum. Tamam sürekli gülüyorum, güzel bir hayaldünyam, harika bir kafam var ama bu kadar. Beni özel kılabilecek bir şey yok. Ve ben sanırım bundan memnunum. Hayallerimi kendime sakladığımdan beri, gerçekçi olduğumdan beri kattetiğim yol, gözle görülür şekilde büyük.

Belki bunun için teşekkür listesi oluşturup özel kartlar atabilceğim insanları yazmalıyım.
Ama bunu da yapmayacak kadar umursamaz, bencil ve gururlu bir kızım.




0 yorum: